Celem projektu było zbadanie znaczenia motywu metamorfozy w krótkich formach narracyjnych literatury europejskiej i iberoamerykańskiej ostatniego półwiecza. Założeniem projektu jest odmienność współczesnego znaczenia motywu metamorfozy od jego znaczeń klasycznych i romantycznych. Analizie poddano między innymi prozę D. Buzzatiego, J.M. Meriono, B. Axtagi, a z polskich autorów: Olgi Tokarczuk, Izabeli Filipiak i Nataszy Goerke. Komparatystyczne badania pozwoliły sformułować wniosek, że stawką sporu o metamorfozę i literaturę w drugiej połowie XX wieku jest władza dyskursu, a także możliwość kwestionowania miejsca wyznaczonego przez nią uczestnikom życia społecznego.